#saz #music_instrument #tar #ساز #ساخت_ساز
آن روز که دست به کار شدم، دیوارهای کهنه کارگاه بوی تاریخ میدادند. چهار ساز نیمهجان، با تنهای خالی و گردههای تراشخورده، چون کودکان چشمانتظار، کنار هم ایستاده بودند. چوبها از دل درختانی آمده بودند که سالها باد و باران را شنیده بودند؛ هر رگهشان قصهای داشت. گردهها را با عشق تراشیدم، گرد و خاکشان بر زمین نشست و صدای چکش، مثل ضربان قلب، در فضا پیچید. گردو و توت، با هم آمیختند تا صدایی بسازند که مرزها را نمیشناسد. میدانستم روزی که سیمها بر این تنها کشیده شود، نخستین نغمهشان، پلی خواهد شد میان گذشته و آینده؛ میان سکوت و آواز. این سازها، فرزندان صبر و عشقاند.
#saz #music_instrument #tar #ساز #ساخت_ساز
В тот тихий осенний день я вышел во двор мастерской, где старое дерево хранило тёплое солнце в своей коре. У его подножия лежали заготовки — куски дерева, уже знавшие прикосновение моих рук. Каждый изгиб, каждая выемка рождалась из воспоминаний: смех друзей, запах свежей стружки, мелодии, что когда‑то звучали в этих стенах. Я держал в руках будущую душу инструмента, и казалось, дерево само подсказывает форму, шепчет о песнях, которые ещё не спеты. Металлические колки ждали своего часа, а пустые корпуса — дыхания музыканта. Я знал: когда работа завершится, этот инструмент станет мо
#saz #music_instrument #tar #ساز #ساخت_ساز
The day I began shaping this instrument, autumn leaves had just started to fall outside my workshop. Their golden drift reminded me of the music I once heard in a quiet village, a melody so pure it seemed to carry the scent of the season. I chose the finest wood, each grain whispering its own rhythm. The clamps held it steady, but my hands guided its soul—chiseling, sanding, coaxing curves into harmony. Every shaving that fell was a note in the silent song of creation. I imagined the strings vibrating under a player’s touch, releasing the voice I was carving into its heart. By the